Categorieën
Geen categorie

Tewerkgesteld in het Amsterdamsche Bosch Tentoonstelling

Werkkampen speelden tijdens de Tweede Wereldoorlog een belangrijke rol onder het regime van de bezetter. Voortbouwend op het Nederlandse systeem van de tewerkstelling dat ontstond gedurende de periode volgende op de Krach van Wallstreet, de economische crisis, organiseerde de Nederlandse systeem waarbij men ´Steun´, een minimaal wekelijks handgeld kreeg in ruil voor een vorm van dwangarbeid.

Het Amsterdamsche Bosch werd in de jaren dertig aangelegd in een aantal polders in het kader van het plan tot Werkverschaffing. Het Bosch en de zich daar bevindende infrastructuur werden handmatig aangelegd door ´Steuntrekkers´. Zij groeven in pak sloten, de Bosch Baan, legden wandelwegen, autowegen en drainage aan in de kleibodem.

Dit systeem van werkverschaffing werd gevoed met de hoofdstedelijke wereklozen. Tijdens de Tweede Wereldoorlogen werden Joodse Amsterdammers gedwongen gebruik te maken van de werkverschaffing.

Joodse mannen werden te werk gesteld met andere Joden, apart van andere burgers. In en rond Amsterdam, ook in de omgeving van Schiphol werden speciale werkkampen ingericht voor Joden. 13 In getal. Daarvan 4 in het Bosch.

Deze dwangarbeid voor Joodse Amsterdammers wordt nu zichtbaar gemaakt in de tentoonstelling Tewerk gesteld in het Amsterdamse Bos. Joodse werkkampen in en om Amsterdamin het bezoekerscentrum van het Amsterdamse Bos. Veel info in de tentoonstelling is afkomstig uit het onderzoek van Lion Tokkie.

Tokkie stuitte in de archieven op namenlijsten waarop door de Sociale Dienst van de Gemeente Amsterdam Joodse Amsterdammers samen bracht voor de dwangarbeid. In de tentoonstelling worden archiefkaarten, persoonlijke correspondentie en negen interviews van kinderen van dwangarbeiders opgevoerd.

Tewerkgestelde Joden waren niet beschermd tegen deportatie, de meeste werden vermoord in de vernietigingskampen. De werkkampen in het Bosch dienden mede als een systeem van voorselectie om de Joodse mannen te scheiden van de overige Nederlandse bevolking. Een vervolgstap was hun deportatie naar vernietigingskampen.

Op de persoonskaarten bij de Sociale Dienst werden Joden apart gebrandmerkt door een dikke J er op te stempelen. Na deportatie in oktober 1942 hielden de Joodse werkkampen in het Boschplan op te bestaan, werden opgeheven.

In 1944 werden sommige werkkampen weer in gebruik genomen door er gemengd gehuwde Joodse mannen te huisvesten. 450 mannen onder de 45 jaar moesten aan de slag op Schiphol Oost, later doorgezonden naar een werkkamp in het Noord Hollandse dorp ´t Zand.

De schep waarmee de dwangarbeiders moesten werken in het Amsterdamsche Bosch, dienden zij zelf aan te schaffen. Tegen betaling van 03,50 Gulden.

de Tentoonstelling in het Bezoekerscentrum is te bezoeken tussen 02 september 2021 en 03 april 2022. Is gehuisvest in De Boswinkel aan de Bosbaanweg 5 in Amstelveen. Toegangsbewijzen reserveren via www, amsterdamsebos.nl

Categorieën
Geen categorie

“Indiëherdenking is Nederlands”

“De Indiëherdenking is Nederlands”, dat zegt Wijkraad Zuid-West Amsterdam. Daarmee neemt de bewonersorganisatie nadrukkelijk stelling tegen ‘antikoloniale’ activisten, die doorgaan afkomstig zijn uit de hoek van het extremistisch totalitair Links.

“Helaas proberen ‘antikoloniale’ activisten ieder jaar weer de 15 augustus-herdenking nog ‘inclusiever’ te maken. Zo zouden we ook de tijdens de bezetting omgekomen Indonesiërs moeten herdenken. Zelfs Indonesiërs die daarna, tijdens de dekolonisatieperiode tussen 1945-1949 door Nederlandse militairen zijn gedood, hebben volgens deze activisten recht op de 15 augustus herdenking. Een oproep die uiting geeft aan de huidige excuus-cultuur en in het verlengde ligt van de wens Nederland aan de schandpaal van het kolonialisme te nagelen. Dit morele gemorrel aan de Indiëherdenking is misplaatst en smakeloos. De Indiëherdenking is er in de eerste plaats voor de (Indisch-)Nederlandse slachtoffers. Houd de Indiëherdenking gewoon Nederlands” aldus de heer Moll, de voorzitter van de Federatie Indische Nederlanders, die ook vraagtekens plaats bij de aanwezigheid van de Indonesische ambassadeur bij de herdenking.

“De Indiëherdenking is een Nederlandse herdenking en daarom staan we traditiegetrouw stil bij de (Indisch-)Nederlandse slachtoffers en zij die ook voor Nederland het leven lieten, zoals Molukkers en andere minderheidsgroepen. Voor de activisten een ware doorn in het oog” signaleert Lentze. “Een Indonesische invulling vertroebelt echter de herdenking en leidt af van waar het op 15 augustus primair over zou moeten gaan: de Nederlandse slachtoffers. Een groep die, met het beruchte Indisch Zwijgen, nooit heeft kunnen spreken over de verschrikkingen die zij aan den lijve hebben moeten ondervinden. Eerst als gevolg van het Japanse racisme, daarna vanwege Indonesische terreur. Deze groep heeft één moment in het jaar dat er aandacht is voor hun leed, voor hun verhaal. Waarom moet dat van hen worden afgepakt?” vraagt Michel Lentze zich hardop af.

Activisten zoeken vaker de publiciteit rondom 15 augustus. Vorige week was er nog irritatie over een nieuw Indisch monument in Ede, omdat in een begeleidende tekst het kolonialisme op de hak zou worden genomen. Daarmee dacht de gemeente de wind uit de zeilen te nemen van een groep activisten, die verwoed probeerden het monument voor slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog tegen te houden. Volgens de gemeente berustte de gewraakte passage op een misverstand en is zij niet van plan te zwichten voor de activisten. Tot opluchting van veel bezorgde Indische Nederlanders. Ook vorig jaar was de ergernis groot toen bekend werd dat activisten de herdenking wilden verindonesiseren. Kort daarop werd het Indisch Monument in Den Haag, ondanks waarschuwingen voor een op handen zijnde vernieling, ontheiligd door (pro-) Indonesische activisten.

Nederlandse veteranen en hun nakomelingen hebben wettelijk en moreel recht op respect, waardering dankbaarheid en zorg van de Nederlandse samenleving en regering.

De veteranenfamilies moeten worden geëerd voor hun bijdragen aan de Nederlandse belangen, hier en in voormalig Nederlands-Indië. Hun graven verdienen een bijzondere en beschermde status hier in Nederland en in Azië.

Op 15 augustus herdenkt Nederland ieder jaar de capitulatie van Japan in 1945 en daarmee het einde van de Tweede Wereldoorlog. In totaal zijn er tijdens de oorlog in Azië, zowel binnen als buiten de jappenkampen, zeker 25.000 (Indische) Nederlanders om het leven gekomen. Voor veel Nederlanders betekende 15 augustus 1945 geen einde van oorlog, want niet kort daarna brak de Bersiap aan, dat Maleis is voor “Wees paraat” of “Geef acht!”. Het is de strijdkreet van Indonesische (para)militaire organisaties en bendes, die vrijwel direct na de capitulatie dood en verderf zaaiden onder met name niet-Indonesiërs in voormalig Nederlands-Indië. Het exacte aantal Nederlandse (burger)slachtoffers dat tijdens de Bersiap is gevallen is tot op de dag van vandaag onduidelijk. De schattingen variëren tussen de 5.000 en 30.000 doden en 15.000 vermisten.

Categorieën
Geen categorie

Indië-herdenking 2021

Kan een afbeelding zijn van waadvogel en natuur

Een delegatie van Wijkraad Zuid-West Amsterdam zal aanstaande zondag 15 augustus 2021 aanwezig zijn bij de Indië-herdenking op de Dam.

Tijdens de Indië-herdenking worden allen die zijn gevallen tijdens de strijd, het verzet, de dwangarbeid en of internering door de Japanse bezetter van Nederlands-Indië en de naoorlogse worden herdacht, evenals hen die zijn gevallen tijdens de na-oorlogse Bersiap Periode

Op het Olympiaplein in Amsterdam Zuid-West staat het Van Heutsz Monument, ook wel het Monument Indië-Nederland genoemd als stenen symbool ter herdenking en permanente viering van de goede relaties tussen de Republiek Indonesië en het Koninkrijk der Nederlanden.

In het afgelopen jaar diende de Wijkraad raadadressen in bij de Gemeenteraden van Den Haag en Amsterdam om het zorgvuldig te bewaken, conserveren en bewaren aan het kostbaar Indisch Erfgoed.

De bekladdingen door extremistische linkse activisten met een totalitaire, anti-democratische politieke opvatting dienen door de overheid hard aangepakt te worden.

Handen af van het Indisch Erfgoed en Oorlogsmonumenten!