Categorieën
Geen categorie

WIJKRAAD VRAAGT TWEEDE KAMER OM TEGEMOETKOMING ONVOLLEDIGE AOW-OPBOUW SURINAAMSE, INDISCHE, MOLUKSE & ANTILLIAANSE NEDERLANDERS

Surinaams, Vlag, Nationale Vlag, Natie

Met verschuldigde eerbied richt WIJKRAAD ZUID-WEST AMSTERDAM zich met dit VERZOEKSCHRIFT tot de TWEEDE KAMER DER STATEN-GENERAAL. De WIJKRAAD is een platform dat in 1951 werd opgericht en zich sedertdien bezig houdt met de collectieve belangenbehartiging vanuit bewonersperspectief namens 22 bewonersorganisaties.

Thans richten wij ons op EQUAL PAY DAY tot u. De EQUAL PAY DAY werd door de EUROPESE COMMISSIE opgericht om constant, ieder jaar weer – aandacht te vragen voor het wettelijk recht op gelijke beloning voor gelijk werk voor vrouwen en andere groeperingen in onze samenleving. In Nederland verdienen vrouwen gemiddeld 36 % minder dan mannen voor gelijke werkzaamheden. Ook verdienen vrouwen op uurloon basis 13 % minder salaris dan hun mannelijke collegae. Deze ongelijkheden in de HUIDIGE SAMENLEVING komen ook tot uitdrukking in de NEDERLANDSE PENSIOENWETGEVING, in het bijzonder in de ALGEMENE OUDERDOMSWET (AOW) in de nooit betaalde salarissen, soldij en (militaire en invaliditeits-) pensioenen aan Indische Nederlanders en (rechthebbende nazaten van) de Molukse leden van het voormalig Koninklijk Nederlands Indisch Leger. Dit laatste noemen wij BACKPAY salarissen, uitkeringen en pensioenen: de INDISCHE ERESCHULDEN of INDISCHE KWESTIE.

Op grond van de VETERANENWET (van 2012) hebben VETERANEN van de NEDERLANDSE KRIJGSMACHT, waaronder begrepen de VETERANEN hun verwanten en hun nazaten van het VOORMALIGE KONINKLIJK NEDERLANDS INDISCH LEGER, en de Nederlandse krijgsmachtonderdelen te SURINAME en op ARUBA, CURAÇAO, BONAIRE, SINT EUSTATIUS, SINT MAARTEN EN SABA wettelijk recht op WAARDERING, ERKENNING en RESPECT alsmede ondersteuning en verzorging voor hun materiële belangen en immateriële noden door het NEDERLANDS VETERANENINSTITUUT.

Wijkraad Zuid-West Amsterdam verzoekt de Tweede Kamer der Staten-Generaal om ALLE veteranen, hun verwanten en hun nazaten afkomstig zijnde van (voormalige) overzeese rijksdelen met terugwerkende kracht vanaf de militaire mobilisatie in 1941 gelijk te stellen aan en gelijk te behandelen als veteranen geboortig van het Europees deel van het Koninkrijk der Nederlanden. De categorie ‘inheemse soldaat’ zoals gebezigd in de voormalige Nederlands-Indische Wetgeving, dient uit het huidige militair pensioenstelsel verwijderd te worden. In Nederlands-Indië waren inheemse soldaten niet juridisch gelijk aan Nederlandse of Europese soldaten. Deze ongelijkheid is in het huidig tijdgewricht en onder de thans geldende Nederlandse Grondwet op basis van het eerste artikel der Grondwet onhoudbaar en illegaal te noemen; alle Nederlanders behoren gelijk behandeld te worden.

Tot op heden is de ALGEMENE WET GELIJKE BEHANDELING niet van toepassing op de zes Antilliaanse eilanden. Dit leidt tot ongelijke behandeling van NEDERLANDERS, zulks op basis van hun (ei-) land van inwoning binnen het Koninkrijk of op grond van het deel van het Koninkrijk waar men werd geboren. Wijkraad Zuid – West Amsterdam verzoekt de Tweede Kamer der Staten-Generaal om alle Nederlanders, in het bijzonder hen die wonen op één van de zes Caribische eilanden op alle wijzen gelijk te behandelen met de Nederlanders in Europa. Alle Nederlandse wetgeving, in het bijzonder ten aanzien van werk, pensioenen en sociale zekerheid, behoren in gelijke mate ingevoerd te worden in alle delen van het Koninkrijk – zeer specifiek op de Bonaire, Saba en Sint Eustatius – welke gemeenten zijn binnen het Koninkrijk.

Ook verzoekt WIJKRAAD ZUID – WEST AMSTERDAM u om de veteranen van de Nederlandse krijgsmacht woonachtig te Suriname na de onafhankelijkheid van de Republiek Suriname gelijk te behandelen aan veteranen met de Nederlandse nationaliteit, daar waar het het recht op het ontvangen van militaire pensioenen, tegemoetkomingen en invaliditeitspensioenen betreft. Immers, in het ONAFHANKELIJKHEIDSVERDRAG met de REPUBLIEK SURINAME is hieromtrent tot heden niets formeel overeengekomen of geregeld. Wij wensen een einde te maken aan deze lacune in de Nederlandse wetgeving.

Ten aanzien van BURGERS afkomstig van voormalig Nederlands-Indië, Suriname, de Nederlandse Antillen verzoeken wij u de ALGEMENE OUDERDOMS WET (AOW) dusdanig te wijzigen, dat al deze burgers gelijk gesteld zullen worden aan burgers geboortig van het Europees deel van het Koninkrijk der Nederlanden, wij zijn ons bewust dat deze stelselwijziging mogelijk gevolgen kan hebben in die zin, dat alle genoemde groepen schadeloos gesteld moeten worden waar het een onvolledige AOW opbouw betreft. Hierbij gaat het ons in de eerste plaats om een gerichte tegemoetkoming aan Surinaamse Nederlanders met een onvolledige AOW-opbouw. Nederlanders van Surinaamse afkomst die van 1957 tot 1975 in Suriname hebben gewoond en in verband met de onafhankelijkheid van Suriname op 25 november 1975 er voor hebben gekozen om naar Nederland te verhuizen, waren over de periode van 1957 tot hun verhuizing naar Nederland niet verzekerd voor de Algemene Ouderdomswet (AOW). Zij waren immers tijdens deze periode geen ingezetene van Nederland. Volgens het systeem van de AOW wordt hun uitkering gekort in evenredigheid tot het aantal onverzekerde jaren, het zogenoemde ‘AOW-GAT.

WIJKRAAD ZUID – WEST AMSTERDAM realiseert zich, dat wellicht het STATUUT VAN HET KONINKRIJK DER NEDERLANDEN aangepast zal moeten worden. De daarin beschreven regeling, welke bepaalt dat de landen binnen het Koninkrijk ieder op zich verantwoordelijk zijn voor de eigen SOCIALE ZEKERHEID.

Het AOW stelsel wordt thans bepaald door het begrip ‘ingezetenschap’, WIJKRAAD ZUID – West AMSTERDAM stelt zich op het standpunt dat het begrip ‘Nederlandse Nationaliteit’ van toepassing verklaart dient te worden naast het begrip ‘ingezetene’. Dit met het oog op het vergroten van de doelgroep / -en op wie de AOW toepasselijk behoort te zijn. Het Rijk behoort zich verantwoordelijk te stellen voor een stelselwijziging en de financiële gevolgen welke hieruit kunnen volgen.

Voorkomen moet worden, dat de groep Nederlanders van Surinaamse afkomst die van 1957 tot 1975 in Suriname hebben gewoond, en in verband met de onafhankelijkheid van Suriname op 25 november 1975 er voor hebben gekozen naar Nederland te verhuizen, te maken krijgen met een onvolledige AOW-uitkering. Over de periode van 1957 tot hun verhuizing naar Nederland waren zij immers niet voor de AOW verzekerd, omdat zij tijdens deze periode geen ingezetene waren van Nederland. Na hun verhuizing naar Nederland zijn de Surinaamse Nederlanders als ingezetene van Nederland voor de AOW in Nederland verzekerd, waardoor zij vanaf dat moment aanspraken gingen opbouwen. Na pensionering ontvangen ze in Nederland een AOW-uitkering waarvan de hoogte is gerelateerd aan het aantal jaren ingezetenschap in Nederland. Daar deze groep mensen vóór 1975 (deels) geen AOW in Nederland heeft opgebouwd, ontvangt deze groep geen volledige AOW-uitkering na hun pensionering, tenzij zij gebruik hebben gemaakt van de zogenoemde inkoopregeling.

In oktober 2020 heeft Uw Kamer een motie aangenomen, waarin wordt gesteld dat de hierboven beschreven groepen tegemoet moeten worden gekomen met een schadeloosstelling door de Nederlandse regering. Wijkraad Zuid – West stelt zich op het standpunt dat dit een VERPLICHTE toelating van de bedoelde groep van circa 30.000 personen tot het AOW stelsel behoort te zijn.

Deze groep toenmalige rijksgenoten die leefde in Suriname in de periode 1957 tot 1975 en nu langere tijd woonachtig is in Nederland, heeft naar onze opvatting wettelijk recht op een tegemoetkoming te geven voor hun onvolledige AOW-opbouw in de periode 1957-1975.

Gelet op de bijzondere geschiedenis, eeuwenlange verbondenheid en context, van onze rijksgenoten dienen de bedoelde groepen gelijkwaardig behandeld te worden. Het is goed en rechtvaardig dat Nederland miljarden uittrekt om te investeren in vluchtelingen, asielzoekers en statushouders, maar in de eerste plaats behoort te worden geïnvesteerd in de gelijke behandeling en gelijke beloning van rijksgenoten met een eeuwenoude innige band met Nederland.

Personen thans woonachtig in Nederland, Nederlanders van Surinaamse herkomst, die tussen 1957 en 1975 periode(n) in Suriname hebben gewoond en die voor 25 november 1975 naar Nederland zijn gekomen in aanmerking genomen zijn dat de personen in deze groep vanaf hun geboorte in Suriname de Nederlandse nationaliteit bezitten en daarom gelijkwaardig onderdaan van het Koninkrijk der Nederlanden zijn, wat door de TOESCHEIDINGSOVEREENLKOMST werd gewaarborgd.

Voorts heeft deze groep personen tot hun overkomst naar Nederland geen ouderdomsvoorziening kunnen opbouwen, omdat een stelsel daarvoor pas in 1981 in Suriname werd ingevoerd.

Voorts merken wij op dat, aan deze groepen personen geen gerichte informatie is verstrekt over de (ontbrekende) opbouw van hun AOW-rechten en de bestaande mogelijkheid van inkoop in de AOW. Dit ondanks de wettelijk zorgplicht van de regering.

Gelet op de geest van de Noodwet Ouderdomsvoorziening van 1947 welke aan alle NEDERLANDERS van 65 jaar en ouder een Ouderdomsvoorziening toekende, dient aan alle in dit VERZOEKSCHRIFT genoemde groepen NEDERLANDERS een volkomen gelijkwaardige toekenning op grond van de ALGEMENE OUDERDOMSWET – zonder enige vorm van discriminatie toe te worden gekend. WIJKRAAD ZUID – WEST AMSTERDAM stelt zich op het standpunt dat alle vormen van geïnstitutionaliseerde en of wettelijk vastgelegde vormen van DISCRIMINATIE dienen op te worden geheven.

Er dient URGENT ruimte te worden geschapen voor RECHTSHERSTEL, leidend tot een maatschappelijk helingsproces waardoor genoemde groeperingen zich niet langer door de Nederlandse regering benadeeld behoeven te weten en voelen, maar hen het gevoel en de zekerheid wordt geboden een volledig integraal en onlosmakelijk onderdeel te zijn van een kleurrijke Nederlandse samenleving waarin burgers en overheid op basis van democratische waarden gelijkwaardig met malkander om gaan. Zulks ter krachtige bevordering van maatschappelijke solidariteit in een inclusieve samenleving.

Koti, Slavernij, Afschaffing
Categorieën
Geen categorie

#NATIONALE #INDIË #HERDENKING; #WIJKRAAD #PRESENT

Kan een afbeelding zijn van 2 mensen, staande mensen en buitenshuis

Kan een afbeelding zijn van 3 mensen en bloem

Kan een afbeelding zijn van 5 mensen, staande mensen en buitenshuis

Kan een afbeelding zijn van 5 mensen, staande mensen en buitenshuis

Kan een afbeelding zijn van 3 mensen, staande mensen, buitenshuis en de tekst 'IEாO Waar blijft de SOLDIJ van mijn vader?'

Kan een afbeelding zijn van 4 mensen, lopende mensen, staande mensen en buitenshuis

Kan een afbeelding zijn van roos, eustoma en buitenshuis
Kan een afbeelding zijn van 8 mensen en buitenshuis
Kan een afbeelding zijn van 6 mensen, zittende mensen, staande mensen, lopende mensen en straat
Kan een afbeelding zijn van 6 mensen, staande mensen en buitenshuis
Categorieën
Geen categorie

Indië Herdenking 2021

Kan een afbeelding zijn van 3 mensen, staande mensen, buitenshuis en monument
Kan een afbeelding zijn van buitenshuis en monument
Kan een afbeelding zijn van bloem, natuur en schemering
Kan een afbeelding zijn van een of meer mensen
Geen fotobeschrijving beschikbaar.

Categorieën
Geen categorie

#Eerste #Papoea ooit #spreekt #tijdens #Indiëherdenking

Kan een afbeelding zijn van 1 persoon, staan en binnen

Nooit eerder sprak een Papoea tijdens een Indië-herdenking op Nederlands grondgebied. Echter tijdens de herdenking op de Dam op 15 augustus 2021, sprak de heer Raki Ap de honderden aanwezigen toe.

Voorts waren alle bevolkingsgroepen van voormalig Nederlands-Indië vertegenwoordigd op de Dam tijdens de herdenking van het Indisch Platform 2.0. Daarmee is deze herdenking de meest diverse en meest inclusieve herdenking in haar soort. De Papoea-vertegenwoordiger was een eloquent spreker. Formuleerde bondig de geschiedenis van zijn mensen en gebiedsdeel in voormalig Indië. Ook ging hij in op de Nederlandse politiek die er op gericht was de Papoea’s een eigen staat te geven, door een leger op te bouwen, een volkslied, een parlement (Papoearaad) en vlag te introduceren. Door een verdrag tussen de Republiek Indonesië en het Koninkrijk vond er een soevereiniteitsoverdracht plaats aan Indonesië en niet aan de Papoea bevolking. De Nederlandse regering heeft de Papoea’s voorbereid op onafhankelijkheid, maar kwam haar beloftes nadrukkelijk niet na. Feitelijk liet de regering de Papoea’s vallen.

Zij werden nu geconfronteerd met de “kolonisator” Indonesië (vanuit het perspectief van de spreker). Sedert de overdracht aan Indonesië zijn meer dan 500.000 Papoea’s door Indonesië gedood door het Indonesische leger in de strijd om onafhankelijkheid ‘en de teller loopt’.

Op de Dam werden de gewone Indische Nederlanders centraal gesteld met hun eigen levensverhalen en persoonlijke emoties.

Geen fotobeschrijving beschikbaar.

Categorieën
Geen categorie

Wijkraad present bij Indië-herdenking in Amstelveen

Melati Pin

Wijkraad Zuid-West Amsterdam was op zaterdagavond 14 augustus 2021 present bij de jaarlijkse Indiëherdenking in Amstelveen.

Melati Pin



De stemmige muziek werd verzorgd door de Regimentsfanfare
‘Garde Grenadiers en Jagers’ onder leiding van kapitein L. Hoekstra.


Het herdenkingsprogramma was wederom indrukwekkend, een voorbeeld voor ieder andere Indiëherdenking.

Herdenkingsplechtigheid

Zaterdag 14 augustus 2021

19:15 uur

  • Intreden Bondsbanierwacht van de Bond van Wapenbroeders
  • Welkomstwoord van de heer J.C.E.M. Bouwens, voorzitter Stichting Herdenking Gevallenen en Slachtoffers in Nederlands-Indië
  • Toespraak door de heer T.R. Poppens, burgemeester gemeente Amstelveen
  • Toespraak door de heer J. Verwoerd, algemeen voorzitter Bondsbestuur van de Bond van Wapenbroeders
  • Toespraak door de heer A.W. Schram, eerbetoon aan zijn vader en alle andere krijgsgevangenen in Japan
  • Indische Onze Vader gezongen
  • In stilte en staand, voorafgegaan door het signaal taptoe, gedenken wij gedurende twee minuten de Gevallenen en Slachtoffers uit deze periode. Aansluitend wordt, begeleid door de fanfare, het 1e en 6e couplet van het Wilhelmus gezongen
  • Uittreden Bondsbanierwacht
  • Kranslegging
  • Defilé langs het Indië-Monument

20:30 uur

Einde herdenkingsbijeenkomst.

Kan een afbeelding zijn van 1 persoon, staan en buitenshuis

Iedereen werd vriendelijk verzocht de onderlinge afstand van 1,5 meter in acht te nemen en de geldende RIVM richtlijnen ter plekke na te leven.

Na afloop was er een informeel samenzijn in het Broersepark.

Geen fotobeschrijving beschikbaar.


Categorieën
Geen categorie

“Indiëherdenking is Nederlands”

“De Indiëherdenking is Nederlands”, dat zegt Wijkraad Zuid-West Amsterdam. Daarmee neemt de bewonersorganisatie nadrukkelijk stelling tegen ‘antikoloniale’ activisten, die doorgaan afkomstig zijn uit de hoek van het extremistisch totalitair Links.

“Helaas proberen ‘antikoloniale’ activisten ieder jaar weer de 15 augustus-herdenking nog ‘inclusiever’ te maken. Zo zouden we ook de tijdens de bezetting omgekomen Indonesiërs moeten herdenken. Zelfs Indonesiërs die daarna, tijdens de dekolonisatieperiode tussen 1945-1949 door Nederlandse militairen zijn gedood, hebben volgens deze activisten recht op de 15 augustus herdenking. Een oproep die uiting geeft aan de huidige excuus-cultuur en in het verlengde ligt van de wens Nederland aan de schandpaal van het kolonialisme te nagelen. Dit morele gemorrel aan de Indiëherdenking is misplaatst en smakeloos. De Indiëherdenking is er in de eerste plaats voor de (Indisch-)Nederlandse slachtoffers. Houd de Indiëherdenking gewoon Nederlands” aldus de heer Moll, de voorzitter van de Federatie Indische Nederlanders, die ook vraagtekens plaats bij de aanwezigheid van de Indonesische ambassadeur bij de herdenking.

“De Indiëherdenking is een Nederlandse herdenking en daarom staan we traditiegetrouw stil bij de (Indisch-)Nederlandse slachtoffers en zij die ook voor Nederland het leven lieten, zoals Molukkers en andere minderheidsgroepen. Voor de activisten een ware doorn in het oog” signaleert Lentze. “Een Indonesische invulling vertroebelt echter de herdenking en leidt af van waar het op 15 augustus primair over zou moeten gaan: de Nederlandse slachtoffers. Een groep die, met het beruchte Indisch Zwijgen, nooit heeft kunnen spreken over de verschrikkingen die zij aan den lijve hebben moeten ondervinden. Eerst als gevolg van het Japanse racisme, daarna vanwege Indonesische terreur. Deze groep heeft één moment in het jaar dat er aandacht is voor hun leed, voor hun verhaal. Waarom moet dat van hen worden afgepakt?” vraagt Michel Lentze zich hardop af.

Activisten zoeken vaker de publiciteit rondom 15 augustus. Vorige week was er nog irritatie over een nieuw Indisch monument in Ede, omdat in een begeleidende tekst het kolonialisme op de hak zou worden genomen. Daarmee dacht de gemeente de wind uit de zeilen te nemen van een groep activisten, die verwoed probeerden het monument voor slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog tegen te houden. Volgens de gemeente berustte de gewraakte passage op een misverstand en is zij niet van plan te zwichten voor de activisten. Tot opluchting van veel bezorgde Indische Nederlanders. Ook vorig jaar was de ergernis groot toen bekend werd dat activisten de herdenking wilden verindonesiseren. Kort daarop werd het Indisch Monument in Den Haag, ondanks waarschuwingen voor een op handen zijnde vernieling, ontheiligd door (pro-) Indonesische activisten.

Nederlandse veteranen en hun nakomelingen hebben wettelijk en moreel recht op respect, waardering dankbaarheid en zorg van de Nederlandse samenleving en regering.

De veteranenfamilies moeten worden geëerd voor hun bijdragen aan de Nederlandse belangen, hier en in voormalig Nederlands-Indië. Hun graven verdienen een bijzondere en beschermde status hier in Nederland en in Azië.

Op 15 augustus herdenkt Nederland ieder jaar de capitulatie van Japan in 1945 en daarmee het einde van de Tweede Wereldoorlog. In totaal zijn er tijdens de oorlog in Azië, zowel binnen als buiten de jappenkampen, zeker 25.000 (Indische) Nederlanders om het leven gekomen. Voor veel Nederlanders betekende 15 augustus 1945 geen einde van oorlog, want niet kort daarna brak de Bersiap aan, dat Maleis is voor “Wees paraat” of “Geef acht!”. Het is de strijdkreet van Indonesische (para)militaire organisaties en bendes, die vrijwel direct na de capitulatie dood en verderf zaaiden onder met name niet-Indonesiërs in voormalig Nederlands-Indië. Het exacte aantal Nederlandse (burger)slachtoffers dat tijdens de Bersiap is gevallen is tot op de dag van vandaag onduidelijk. De schattingen variëren tussen de 5.000 en 30.000 doden en 15.000 vermisten.